ben ilişkilere başlama hususunda nasıl bir korunaklı girişlerin insanıysam, aman aman ilişki demeyelim öhm arkadaşça takılmak diyelimlerle ilerliyorsam, ayrılıklarda aynı özgüvenin yarısını dahi gösteremiyorum.
blogun da adından anlaşılabileceği gibi gerçekten ben ikili ilişkilerde bir trajediyim. genelde adamlar körkütük kısmındaki kör olurken ben kütük oluyorum. tamam birileriyle, öpüşüp koklaşıyor olabiliriz, bunlar hep çok güzel şeyler, elele tutuşmadır, birbirine sarılmadır, tatlımlar aşkımlar dır...
okey ancak sevgilim o benim demesi çok zor.
adam ee biz neyiz senle dediğinde, ben nedense erkekmişim gibi eöaöööa eeee takılıyoruz biz diyorum. ulan adam belki sahiplenilmek istiyor değil mi, ortalama bir 3 ayı böyle geçiriyorum.
niye?
çünkü ameleyim ve kaçmak istersem tüm hakları gizli bir kaçışım olabilmeli...
neyse ama ilişkilerin bitişinde, iki medeeeeeeeeeeeni insanııııııııız biz şarkısıyla ayrılamıyorum.
tak bitiyor, genelde ya o ya ben biri işte aldatıyor da öyle bitiyor ama olsun...
sonrasında ben bu insanlarla aynı ortamlarda bulunmak zorunda kalacaksam, şerefsizleşiyorum.
kelime anlamı kesinlikle bu, üstü kapalı adamları çıldırtana kadar hamleler yapıp sonra, sinirden deliye döndüklerinde eğleniyorum...
niye?
bilmem niye?
niye?
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder